Toen ik een pupje was, entertainde ik jou met mijn bokkensprongen en maakte je aan het lachen. Je noemde me ‘je kind’ en ondanks sommige kapot gekauwde schoenen en een aantal kapot gemaakte dekens werd ik je beste vriend. Als ik ‘stout’ was hief jij je vinger op en vroeg me "Hoe kun je?", maar dan kreeg je medelijden met me en rolde je me om en gaf me buikkriebels.
Het kapot maken van dingen in huis duurde een beetje langer dan verwacht, omdat jij het enorm druk had. Maar daar werkten we samen aan. Ik herinner mij de nachten van lekker tegen elkaar aan liggen in bed, waarbij ik luisterde naar dingen die je me toevertrouwde en je geheime dromen, het leven was perfect op dat moment.
Samen maakten we lange wandelingen, renden in het park, maakten autoritten en stopten voor ijsjes (ik kreeg enkel het hoorntje omdat ijs slecht is voor honden, zei je) ik deed lange dutjes in de zon in afwachting van jouw thuiskomst aan het eind van de dag. Geleidelijk aan begon je steeds meer tijd te spenderen aan je werk en je carrixe8re, ook ging je op zoek naar een maatje uit de mensenwereld. Ik wachtte geduldig op jou, ik hielp je met je soms gebroken hart en teleurstellingen, ik ging nooit tegen je tekeer als je een slechte beslissing had genomen en overrompelde je altijd met mijn vrolijkheid als je thuis kwam, ook toen je verliefd was.
Ze is nu je vrouw en geen ‘honden-persoon’, maar ondanks dat verwelkomde ik haar in ons huis, ik probeerde haar affectie te tonen en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij ook gelukkig was.
Toen de mensenbaby’s kwamen deelde ik jouw opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze kleur, hun bijzondere geur en ik wilde ook moeder van hun zijn. Maar zij en jij raakten ongerust, waren bang dan ik hen pijn zou doen en ik spendeerde zodoende de meeste van mijn tijd opgesloten in een andere kamer of in een hondenmand. Ik wilde zo graag van hen houden, maar ik werd een ‘gevangene van de liefde’.
Toen ze groter werden, werd ik hun vriend. Ze trokken aan mijn vacht, duwden zichzelf omhoog aan mijn wiebelende benen, staken hun vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven me kusjes op mijn neus. Ik hield van alles dat met de kinderen te maken had en van hun aanrakingen, omdat jouw aanrakingen vrijwel niet meer voor kwamen. De kinderen zou ik verdedigen met mijn leven als dat nodig zou zijn. Ik sloop vaak stiekem naar hun bed en luisterde naar hun angsten, onzekerheden en geheime dromen, samen wachtend op het geluid van jouw auto die de oprit op zou rijden.
Er was ooit een tijd dat andere mensen je vroegen of je een hond had en dat je op dat moment mijn foto nam uit je beurs en hen verhalen vertelde over mij. De afgelopen jaren antwoordde je slechts met "ja" en veranderde je van onderwerp. Van ‘jouw hond’ veranderde ik een ‘zomaar een hond’, en je vond iedere kostenpost ten aanzien van mij teveel. Nu heb je een nieuwe carrixe8re kans gekregen in een andere stad, en jij en hun zullen gaan verhuizen naar een appartement waar ze geen huisdieren toestaan. Je nam de juiste beslissing voor je ‘familie’, ……maar er was een tijd dat ik jouw enige familie was.
Ik was opgewonden omdat we een autorit maakten totdat we aankwamen bij het asiel. Ik rook de geur van honden en katten, … van angst, …. verloren hoop. Je vulde het papier in en zei: ‘Ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar zullen vinden’. Ze gaven je een pijnlijke blik. Ze begrepen de realiteit van een hond op middelbare leeftijd, ondanks dat ik er eentje was met een stamboom. Je moest de vingers van je zoontje van mijn halsband aftrekken toen hij schreeuwde: ‘Nee papa! Alsjeblieft laat hen mijn hond niet afpakken!". Ik maakte me zorgen om hem en om de les die jij hem net gegeven had over vriendschap en loyaliteit, over liefde en verantwoordelijkheid en over respect voor alles wat leeft.
Je gaf me een vaarwel klopje op mijn hoofd en ontweek mijn ogen, je weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen.
Je had een deadline die je moest halen en nu had ik ook een deadline. Toen je weg was, zeiden twee aardige dames over je dat je vast al maanden eerder had geweten dat je zou verhuizen en dat je geen enkele poging had genomen om voor mij een goed tehuis te vinden. Ze schudden beide met hun hoofd en vroegen "Hoe kon je…"
In dit opvangcentrum geven ze je de aandacht die hun drukke schema toelaat. Ze geven ons eten, natuurlijk, maar ik verloor mijn eetlust enkele dagen geleden. In het begin rende ik steeds naar de voorkant van mijn hok als ik iemand hoorde lopen, ik hoopte dat jij het was, dat je van gedachte was veranderd en dat het allemaal maar een nare droom was…ik hoopte dat er misschien iemand was die om mij gaf… , iemand die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik de concurrentie met de vrolijke kleine puppies niet kon winnen werd ik verplaatst naar een hok ver in de hoek en daar wachtte ik.
Ik hoorde haar voetstappen aan het eind, ze kwam voor mij en nam me mee naar een aparte kamer.
Een heerlijk stille kamer. Ze plaatste me op een tafel en aaide mijn oren en ze me dat ik me niet druk moest maken. Mijn hart bonkte om wat er zou gebeuren, maar er was tegelijk een gevoel van verlossing. De dagen van de gevangene van de liefde waren op. Conform mijn natuur maakte ik mij meer druk om haar dan om mijzelf. Ze droeg een zware last op haar schouders, dat wist ik, net zoals ik van jou iedere stemming kon aanvoelen. Ze plaatste met gevoel een tourniquet om mijn voorpoot en ik zag een traan op haar wang. Ik likte aan haar hand op dezelfde manier als ik dat deed om jou op je gemak te stellen, jaren geleden. Ze duwde kundig een naald in mijn ader en ik voelde de koele vloeistof door mijn lichaam gaan. Ik ging slaperig liggen en keek in haar vriendelijke ogen en ik murmelde. "Hoe kun je.." En omdat zij mijn hondentaal kon verstaan zei ze "het spijt me zo erg". Ze knuffelde me en vertelde haastig dat het haar werk was om een betere plaats voor mij te bewerkstelligen, een plaats waar ik niet genegeerd zou worden, mishandeld of verlaten zou zijn. Of waar ik mezelf een plek zou moeten veroveren zoals op deze aarde. Met mijn laatste beetje energie probeerde ik het puntje van mijn staart te laten kwispelen om haar te vertellen dat mijn eerdere "Hoe kun je" niet bedoeld was voor haar. Het was jij, mijn geliefde baas, waar ik aan dacht. Ik zal aan je denken en voor eeuwig op je wachten. Ik hoop dat ieder in jouw leven jou dezelfde loyaliteit zal tonen als ik.

Een opmerking van de auteur:
Wanneer "Hoe kun je" tranen in je ogen heeft gebracht tijdens het lezen, net zoals het dat bij mij deed toen ik het schreef, dan komt dat omdat het een samengesteld verhaal is dat opgaat voor miljoenen voormalig huisdiereigenaren die ieder jaar hun dieren in brengen.
Het is iedereen toegestaan dit essay te verspreiden voor niet commercieel gebruik, het moet voorzien zijn van de copyright notice. Gebruik het om mensen voor te lichten, op je website, in nieuwsbrieven, in asielen en dierenartspraktijken op het bulletinboard. Vertel het publiek dat de beslissing om een dier op te nemen in de familie een belangrijke beslissing is voor het leven, dat dieren liefde en goede zorg verdienen en dat het vinden van een nieuw tehuis indien nodig valt onder de eigen verantwoordelijkheid.
Ieder leven is kostbaar.
Auteur: Jim Willis xa9

Betekenis van de namen die Dayne met zijn geboorte heeft gekregen.

De namen Unero Ulfur Untung betekenen krachtig,sterk,wolf,geluk.
Toepasselijke namen voor Dayne…..krachtig en sterk, nou dat is hij. Zijn uiterlijk heeft veel weg van een wolf. Geluk….dat heeft hij zeker gebracht, een verrijking in ons gezin!

Dayne lag gisterenavond rustig naast mij totdat hij een auto voor ons huis hoorde stoppen.
Zoals altijd gaat hij dan meteen kijken, en wat zag hij….ja, zijn vriendin Vita sprong uit de auto.
Dayne zou bijna door het raam gesprongen zijn om Vita en Irene te begroeten. Bij binnenkomst was het natuurlijk even een dolle boel. Vita kreeg al vrij snel Dayne zijn kussen met botjes in het vizier, en ging  lekker aan een bot liggen bijten…vond het prima zo. Dayne niet want die vond het bot wat Vita had ook ineens reuze interessant en probeerde steeds bij Vita met bot in de buurt te komen. Vita had zoiets van "dat heb ik nu" en liet Dayne wel even weten dat hij even uit de buurt moest blijven tot ze er klaar mee was. Het heeft toch wel wat om twee van die saarloosjes in huis te hebben, wie weet in de toekomst……??

Vanmorgen ging ik met Dayne wandelen, eigenlijk een route die ik nooit met hem loop.
Ik loop op een fietspad waar we langs een huis komen met een ren ernaast(met ongeveer 6 honden), onze Dayne wil dat natuurlijk bekijken en gaat op zijn gemak zitten.
Die honden beginnen te blaffen wat niet vreemd is, jeetje.. er komt een vrouw tevoorschijn die toch tekeer begint te gaan tegen die dieren, echt krijsen….ik kreeg er kippenvel van.
Er werden een paar honden in een ander hok gedaan zag ik door de heg.
Ik ben weer doorgelopen maar ik vond het zo vreemd dat iemand zo tekeer gaat tegen dieren die in mijn ogen niets verkeerd deden.
Op de terugweg zijn we weer langs dat huis gelopen en weer hetzelfde tafereel "gillen,krijsen,vloeken" als op de heenweg.
Ik heb het idee dat die mensen honden opvangen uit het buitenland, er stond ook een aanhanger met een kennel naam erop…..kon dit door de heg niet goed lezen.
Misschien zit ik er helemaal naast maar ik heb hier een vreemd gevoel bij, ik ga deze route in ieder geval de komende tijd vaker lopen zodat ik het een beetje in de gaten kan houden.
Je stem verheffen is op zijn tijd wel eens nodig…maar op deze manier!!

We hebben de kerstdagen gezellig doorgebracht in Zuiderzeepark in Medemblik.
Dayne is natuurlijk ook mee geweest en heeft er weer van genoten.

Vanochtend weer heerlijk een grote boswandeling gemaakt met Irene en Vita.
Dit was weer even geleden dus Dayne was helemaal door het dolle heen toen hij zag dat we de parkeerplaats bij het bos opreden.
Wat ze dat toch onthouden….
Toen Dayne en Vita elkaar zagen hebben ze elkaar eerst uitbundig begroet en ondertussen werd Irene ook nog een even begroet….wat een blijdschap.

Dayne en Vita zijn echte maatjes geworden,ze rennen en ravotten wat af.
Dayne volgt Vita op de voet "de meeloper".

Vandaag is Cor met Dayne gaan fietsen,maar liefst 8 kilometer.
Bij de ouders van Cor had Cor even een stop gehouden zodat Dayne wat kon drinken en uitrusten.
Dat was niet nodig want meneer heeft daar heerlijk door het bos gerend….wat heeft hij toch een uithoudingsvermogen.
Ik dacht dat hij wel genoeg had gelopen voor vandaag….maar nee hoor. Tegen achten begint hij rondjes om me heen te lopen en kijkt me steeds aan van "gaan we nog". Ik ga iedere avond tegen achten wandelen met Dayne…..toch knap dat hij weet dat het tijd is om te vertrekken.

Slim zijn ze wel……
We hebben Dayne zindelijk gekregen door hem te belonen met een snoepje als hij buiten zijn behoefte had gedaan,dit werkte erg goed.
Dit heeft hij er ingehouden,bij binnenkomst gaat hij voor de kast staan voor een snoepje. Hij gaat daar ook niet weg voor hij wat gekregen heeft.
Als Dayne zin heeft in meerdere snoepjes blijft hij steeds op en neer lopen van binnen naar buiten en weer terug om op die manier lekker te kunnen snoepen…slim toch!!
Jammer voor hem dat wij daar niet altijd intrappen.

Gisteren was de AVLS-dag. Deze keer in Dogcenter te Zaltbommel.
Het weer was prachtig…
Monty Sloan heeft een interessante lezing gehouden over wolven,er waren kraampjes met hondenspullen,portrettekenen enz.
Fotolink volgt.

Gisterenavond weer gewandeld met Irene en Vita.
Toen we op de parkeerplaats op Irene en Vita stonden te wachten stond Dayne al halsreikend rond te kijken of ze al ergens te zien waren.
Toen ze gearriveerd waren zijn ze samen het bos ingesprint.
Het zijn echte vriendjes geworden,geweldig om te zien.

Afgelopen woensdag weer met Irene en Vita gewandeld.
Irene heeft een flinke fotoreportage van Vita en Dayne gemaakt op de hei.
Ik heb de foto’s nog niet gezien…ben zeer benieuwd.
Na de wandeling nog even wat gedronken bij Irene. Dayne heeft de tuin van Irene goed onderzocht.(verbouwd???)
Het was een domein voor Dayne daar met die vijver….hij zat er helemaal in en vervolgens vanuit de vijver weer naar binnen om een glijbaan van de vloer te maken.
Ik hoop dat Irene niet al te veel heeft moeten poetsen.